Potencjał innowacyjny Centrów Integracji Społecznej w Polsce: między aktywną integracją a standaryzacją regionalną

Streszczenie w języku polskim

Celem artykułu jest analiza potencjału innowacyjnego Centrów Integracji Społecznej (CIS) w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem procesu standaryzacji usług reintegracyjnych w województwie lubuskim. Teza badawcza zakłada, że innowacyjność CIS ma charakter strukturalny, metodologiczny i instytucjonalny, a jej trwałość zależy od umiejętnego połączenia elastyczności pracy reintegracyjnej ze standaryzacją jakości usług. Podstawą normatywną rozważań jest model aktywnej integracji, oparty na zasadach aktywności uczestnika, partnerstwa instytucjonalnego, indywidualizacji wsparcia, podejścia holistycznego oraz orientacji na skuteczność, co zostało przyjęte jako aksjologiczny rdzeń potencjału innowacyjnego CIS. Artykuł ma charakter teoretyczno-analityczny i osadzony jest w literaturze z zakresu polityki społecznej, ekonomii społecznej oraz teorii innowacji społecznych. Analiza koncentruje się na wielopoziomowym modelu potencjału innowacyjnego obejmującym wymiar normatywny, instytucjonalny, organizacyjny i systemowy. Wskazano, że CIS jako struktury hybrydowe łączą funkcje społeczne i ekonomiczne, co generuje zarówno wysoki potencjał adaptacyjny, jak i napięcia wynikające z presji menedżeryzacji i wskaźnikizacji usług publicznych. Proces standaryzacji regionalnej w województwie lubuskim został zinterpretowany jako etap instytucjonalizacji innowacji, wzmacniający profesjonalizację usług reintegracyjnych, lecz wymagający zachowania równowagi między formalizacją a elastycznością działań. Wnioski wskazują, że trwałość innowacyjności CIS zależy od utrzymania równowagi między czterema poziomami modelu oraz od zdolności do adaptacji w warunkach transformacji społeczno-gospodarczej.