Nauczanie akademickie i badania naukowe w XXI wieku. Przypadek historii sztuki

Streszczenie w języku polskim

Wprowadzenie: Współczesne osiągnięcia cyfrowe stanowią usprawnienie badań naukowych i dydaktyki. Okazują się zarazem wyzwaniem dla dydaktyka i badacza, którego metody muszą ulec adaptacji w nowej rzeczywistości.

Cel badań: Artykuł bada przede wszystkim prowadzenie od 2007 roku zajęć oraz własnej innowacji dydaktycznej: cotygodniowych wizualnych zadań terminologicznych, które studenci cenią za ułatwianie przyswajania wiedzy oraz aktywizowanie ich roli w procesie dydaktycznym. Artykuł ma za zadanie pokazać zmiany, jakie następowały w dydaktyce historii sztuki od początku XXI wieku do dzisiaj. Pokazuje zarazem, jak ewoluowały badania naukowe. Demonstruje ponadto, co z dawnych technik oraz stwierdzeń dydaktycznych pozostaje aktualne i ma nadal wymiar uniwersalny.

Metoda badań: Artykuł bazuje na analizie własnych doświadczeń i zgromadzonej dokumentacji. Porównywane są zadania terminologiczne (w liczbie kilkuset), odpowiedzi na nie, wnioski z żywej dyskusji podczas zajęć ze Wstępu do historii sztuki, a także innych typów zajęć: konwersatoryjnych, seminariów i fakultatywnych oraz informacje zwrotne od studentów. Zaprezentowane zostały również własne doświadczenia z pisania prac naukowych.

Wyniki: Współczesne osiągnięcia komputerowe prowadzą do ciągłego przeglądania, czytania ekscerptów, skrótów, wyimków. Tymczasem także obszerne prace naukowe wciąż warto czytać w całości. Pisemne i ustne zadania terminologiczne, a także zapoznawanie studentów z licznymi schematami rysunkowymi wciąż pozostają istotnym, funkcjonalnym elementem procesu dydaktycznego historii sztuki.

Wnioski: Uważne rozmowy ze sztuczną inteligencją mogą pomóc, a nie zaszkodzić. Metodyka badań i nauczania będzie jednak ulegać kolejnym adaptacjom. Kierunki stricte humanistyczne, takie jak historia sztuki muszą być otwarte na nowe pomoce dydaktyczne oraz stosowanie nowoczesnych sprzętów ułatwiających dydaktykę i badania.