Kilka uwag o zażaleniu pracodawcy na postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia w postaci obowiązku dalszego zatrudnienia pracownika szczególnie chronionego (art. 755(5) k.p.c.)

Streszczenie w języku polskim

Przedmiotem artykułu jest analiza, wprowadzonego na mocy ustawy pomostowej z 2023 r., art. 755⁵ k.p.c., stanowiącego o udzieleniu zabezpieczenia w postaci obowiązku pracodawcy dalszego zatrudniania pracownika. Z uwagi na fakt, że ustawodawca uznał wprowadzenie tego rodzaju zabezpieczenia za gwarancję spełnienia postulatu trwałości stosunku pracy, konieczna jest weryfikacja, czy art. 755⁵ k.p.c. faktycznie stanowi „oręż” pracowników w trakcie trwającego postępowania wytoczonego przeciwko pracodawcy. Okazuje się bowiem, że przedmiotowy przepis – wprowadzając niejako udzielenie takiego zabezpieczenia „z automatu” – ogranicza w tym zakresie dyskrecjonalną władzę sędziego i nie pozostawia mu w tej kwestii żadnego wyboru. Co więcej, ograniczone jest również prawo pracodawcy do możliwości zaskarżenia takiego postanowienia, gdyż może on zasadniczo formułować jedynie zarzuty dotyczące braku uznania przez sąd pierwszej instancji powództwa pracownika za oczywiście bezzasadne. Prezentowane w artykule uwagi prowadzą do uznania, że w aktualnym brzmieniu art. 755⁵ k.p.c., mający w założeniu stanowić realny instrument ochrony praw pracowników, jest instytucją, która w skrajnych przypadkach może być niekorzystna nawet dla nich samych. „Korygowanie” zaś przedmiotowej regulacji może aktualnie odbywać się wyłącznie poprzez zastosowanie przez sądy art. 8 k.p., co w żadnej mierze nie zapewni stabilizacji i pewności stosowania zabezpieczenia roszczenia poprzez nakaz dalszego zatrudniania pracownika.